„Po co go kupiono?”, bo jest mocno nostalgiczny. Obejrzałem i przesłuchałem mnóstwo zdjęć i filmów, to całkiem niezłe podejście do oryginału. Sama gitara, akustycznie, jest strasznie głośna, zaskakująco głośna! Mam kilka Gretschów, Ibanezów, mogę je porównać. Jakość wykonania jest bardzo dobra, poza dwoma defektami, jeden naprawiony fabrycznie, drugi prawie niezauważalny, jak dwie drobne rysy na lakierze. Szyja jest dla mnie trochę „gruba”, co ze względu na jej okrągłość jest bardziej odczuwalne, do tego można się przyzwyczaić w ciągu kilku dni. Podstrunnica wykonana jest z indyjskiego drewna laurowego, zaskakująco pięknego, a gdybyś nie wiedział, że tak jest, pomyślałbyś, że to dobry, ciemny palisander. Oprawa jest dobra, nie ma ostrych końcówek, oczywiście nie jest to sklep na zamówienie, ale jest dobra, a intonacja jest idealna. Most to zwyczajnie tragicznie wyglądające Epi, działa, nie ma w tym nic złego, ale jest brzydki jak grzech. Na brzmienie gitary prawdopodobnie bardzo silny, pozytywny wpływ ma specyficzny uchwyt na struny, „FREKVENSATOR”. Konstrukcja jest nienaganna, bezbłędne chromowanie i polerowanie. Pewnego dnia Epiphone będzie w stanie stworzyć taki most! Mimo zbyt prostego wyglądu, klawisze działają bardzo dobrze, nie ma skoków na gałce, a koło zębate nie szarpie. Jego głos jest bardzo jazzowy!!! Elektrycznie szczególnie, mimo że fabryczne sznurki nie są topową kategorią! Mini humbuckery, jak w większości dobrych filmów, są „drzewne”, trochę „zaklejone”, nie mają (oczywiście!) „uda” normalnej wielkości, a brzmią bardzo podobnie do wyrazistej gitary jazzowej . Potencjometr nie skwierczy, nie zacina się, ta gitara jest całkowicie „do kupy”. Podsumowując, jest bardzo dobrze, ale brzmi zupełnie inaczej niż podobne, jest naprawdę indywidualne.