Kalafonia do skrzypiec

Kalafonia tworzy na włosiu smyczka tarcie potrzebne do wprawienia struny w drgania. Twardość i przyczepność zmieniają się zależnie od receptury oraz temperatury, dlatego ta sama kalafonia może działać inaczej podczas suchej zimy i wilgotnego lata. Do skrzypiec zwykle wybiera się twardszy rodzaj niż do kontrabasu; ważniejsze od koloru jest czyste tarcie bez nadmiernego pylenia.

Twardsza czy bardziej miękka mieszanka

Twardsza kalafonia nakłada się cieńszą warstwą i może sprawdzić się w ciepłym otoczeniu lub przy jasnej reakcji instrumentu. Miększa zapewnia większą przyczepność, ale w nadmiarze zanieczyszcza struny i lakier. Jeśli masz wrażliwą skórę, sprawdź skład i ogranicz kontakt z pyłem.

Nakładaj mniej, ale równomiernie

Nowe włosie wymaga większej liczby początkowych pociągnięć, a regularnie używany smyczek jedynie krótkiego uzupełnienia. Jeśli przy każdym pociągnięciu powstaje chmura pyłu, kalafonii jest za dużo. Kostkę lub krążek trzymaj za opakowanie, aby tłuszcz z palców nie zalepił powierzchni.

Usuwaj pozostałości po każdej grze

Pył ze strun i powierzchni skrzypiec wycieraj suchą, miękką ściereczką. Osadzonej warstwy na lakierze nie szoruj domowym rozpuszczalnikiem; zwróć się do lutnika. Popękaną kalafonię chroń w sztywnym pudełku i nie zostawiaj jej na słońcu.

Dobierz twardość do instrumentu i otoczenia, nakładaj kalafonię oszczędnie, a pył z lakieru ścieraj od razu po grze.