Robert Schumann (1810–1856) był czołowym niemieckim kompozytorem, pianistą i wpływowym krytykiem muzycznym wczesnego romantyzmu. Znany ze swoich ekspresyjnych i pełnych wyobraźni dzieł, komponował muzykę obejmującą wszystkie główne gatunki muzyczne swoich czasów, w tym fortepian solo, cykle pieśni, muzykę kameralną, utwory orkiestrowe, utwory chóralne i operę. Jego kompozycje, takie jak „Karnawał”, „Kinderszene” i „Dichterliebe”, oddają liryczną intensywność i emocje charakterystyczne dla romantyzmu. Początkowo rozdarty między karierą prawniczą a muzyczną, Schumann ostatecznie poświęcił się komponowaniu po tym, jak kontuzja ręki położyła kres jego marzeniom o karierze pianisty koncertowego. Był współzałożycielem i redaktorem wpływowego „Neue Zeitschrift für Musik”, gdzie propagował nową muzykę i wyrażał swoją rozdwojoną osobowość artystyczną poprzez alter ego Florestana i Euzebiusza. Schumann poślubił pianistkę Clarę Wieck i razem koncertowali po Europie, inspirując się i wspierając wzajemnie w swoich artystycznych poczynaniach. Późniejsze lata Schumanna naznaczone były problemami ze zdrowiem psychicznym, ale jego twórczość pozostała wpływowa. Muzyka fortepianowa i pieśni Schumanna cieszą się szczególnym uznaniem, a jego twórczość inspirowała kompozytorów takich jak Brahms, Mahler, Debussy i Czajkowski. Pomimo wyzwań, z jakimi zmagał się w życiu, Schumann pozostaje centralną postacią muzyki romantycznej.