Przestery | strona 5

Efekty distortion tworzą mocne, wyraźne i bardziej skompresowane przesterowanie niezależnie od rozkręconego wzmacniacza lampowego. Mogą być głównym kanałem do riffów, power chordów i solówek. Zwykle oferują więcej gainu i równiejszą reakcję niż overdrive. Wybieraj według charakteru, zakresu EQ oraz czystego lub już przesterowanego wzmacniacza.

Distortion dopasowany do brzmienia

Hard rock i punk korzystają ze średniego lub wysokiego gainu i czytelnego środka. W metalu ważny jest zwarty dół, szybki atak i skuteczny EQ; sama ilość gainu nie zapewnia precyzji. Do solówek przydaje się sustain i łagodna góra.

Przy niższym gainie distortion tworzy rockowy crunch. Overdrive mocniej reaguje na artykulację, a distortion lepiej sprawdza się jako stałe przesterowanie czystego kanału.

Najważniejsze regulatory

• Gain: ilość przesterowania i kompresji.
• Level: wyrównanie głośności i zapas do solo.
• Tone: równowaga jasnego i ciemnego brzmienia.
• EQ: osobny bas, środek i góra do stroju i wzmacniacza.
• Tryby: zmiana clippingu, gainu lub basu.

Humbuckery szybciej wysterowują efekt, single-coile brzmią bardziej otwarcie, ale mogą ujawnić brum. Przy obniżonym stroju ogranicz nadmiar basu przed przesterem.

Porównanie efektów gain

W domu, na próbie i scenie

Pierwszy pedał distortion

Z czystym kanałem stworzy osobne brzmienie rytmiczne. Przejrzyste gain, tone i level są lepszym początkiem niż skomplikowane menu.

Gra w zespole

Dużo basu i mało środka brzmi potężnie solo, lecz ginie w miksie. Ustawiaj EQ przy głośności próby i nie dodawaj gainu kosztem artykulacji.

Nagrywanie

Dwie gitary z umiarkowanym gainem często brzmią szerzej niż jedna na maksimum. Tryby porównuj przy tej samej głośności. Distortion zwykle umieszcza się przed modulacją, delayem i reverbem. Booster lub overdrive przed nim może usztywnić attack i zmienić pasmo, lecz odwrotna kolejność daje inną kompresję oraz głośność. Wysoki gain uwidacznia brum przetworników i szum zasilania, dlatego sprawdź napięcie, polaryzację i wymagany prąd.

Połączenie i praktyka

Distortion zwykle znajduje się przed modulacją i efektami przestrzennymi. Booster lub overdrive przed nim zmienia atak i pasmo. Wysoki gain ujawnia szum, dlatego sprawdź napięcie, polaryzację i pobór prądu. Ustawiaj brzmienie przy rzeczywistej głośności zespołu. Dużo basu i mało środka brzmi potężnie w domu, ale obok basu i perkusji traci kontur. Dodawaj gain tylko do momentu zachowania czytelnych ataków i składników akordu. Do wyjścia z solówką lepszy bywa osobny booster niż dalsze zwiększanie distortion.

Wybierz model, który osiąga właściwy dźwięk w użytecznym zakresie regulatorów. Zwarty bas i czytelny środek są ważniejsze niż ekstremalny maksymalny gain. Podczas nagrywania zostaw miejsce na artykulację. Dwie oddzielne ścieżki z umiarkowanym gainem często tworzą szerszy, bardziej czytelny wynik niż jedna ustawiona na maksimum. Porównuj tryby przy jednakowym poziomie wyjściowym. Dobry distortion osiąga wymagany ton w rozsądnej pozycji regulatorów i zostawia zapas do korekty basu, środka i góry. Poziom przetworników mocno zmienia reakcję. Humbuckery szybciej wysterowują distortion, dlatego często warto zmniejszyć gain i kontrolować bas; single-coile zachowują otwarty attack, ale przy dużym przesterze ujawniają więcej brumu. Przy gitarze siedmiostrunowej i niskim stroju pilnuj zwartego dołu, bo nadmiar basu przed clippingiem rozmywa palm muting. Na początek wystarczą gain, tone i level, a przy zmianie gitar i wzmacniaczy warto wybrać wielopasmowy EQ i przełączane tryby. Porównując tryby, nie zmieniaj jednocześnie gainu i EQ. Najpierw wyrównaj głośność, potem słuchaj zwartości basu, obecności środka, ostrości góry i długości sustainu. Dzięki temu oddzielisz rzeczywistą zmianę clippingu od wrażenia wywołanego głośniejszym wyjściem.