Johann Sebastian Bach (1685–1750) był niemieckim kompozytorem i muzykiem późnego baroku, powszechnie uważanym za jednego z najwybitniejszych kompozytorów w historii muzyki zachodniej. Znany ze swojej niezwykłej twórczości, Bach komponował utwory w niemal każdej formie muzycznej swoich czasów. Do jego najsłynniejszych dzieł należą Koncerty brandenburskie, suity wiolonczelowe, sonaty i partyty na skrzypce solo, Wariacje Goldbergowskie, Das Wohltemperierte Klavier oraz ważne dzieła chóralne, takie jak Pasja według św. Mateusza i Msza h-moll. Urodzony w rodzinie muzyków w Eisenach, Bach został osierocony w młodym wieku i wychowywany przez starszego brata. Rozwijał swoje umiejętności, pracując w kościołach i na dworach w Arnstadt, Mühlhausen, Weimarze i Köthen, ostatecznie zostając kantorem kościoła św. Tomasza w Lipsku, gdzie spędził resztę życia, komponując i nauczając. Muzyka Bacha znana jest z mistrzowskiego kontrapunktu, nowatorskiego wykorzystania harmonii oraz połączenia wpływów niemieckich, włoskich i francuskich. Choć za życia cieszył się ogromnym szacunkiem jako organista, reputacja Bacha jako kompozytora znacznie wzrosła po XIX-wiecznym okresie Revivalu Bacha. Dziś jego dzieła zajmują centralne miejsce w repertuarze muzyki klasycznej i są podziwiane za swoją złożoność, głębię ekspresji i techniczny kunszt. Jego dziedzictwo kontynuowało również czterech jego synów, którzy stali się wpływowymi kompozytorami.