Roy Orbison był wpływowym amerykańskim piosenkarzem, autorem tekstów i gitarzystą, cenionym za potężny głos, emocjonalne ballady i innowacyjne struktury utworów. Zdobywszy sławę na początku lat 60., Orbison stał się znany jako „Caruso rocka” i „Wielkie O”. Jego unikalny styl, charakteryzujący się wrażliwością i dramatycznym nastrojem, wyróżniał się w epoce zdominowanej przez bardziej asertywnych wykonawców płci męskiej. Urodzony w Teksasie, Orbison rozpoczął karierę w zespole country, a następnie dołączył do Sun Records za namową Johnny'ego Casha. Po umiarkowanym wczesnym sukcesie, osiągnął szereg wielkich hitów z Monument Records, w tym „Only the Lonely”, „Crying”, „In Dreams” i „Oh Pretty Woman”. Był autorem lub współautorem większości swoich najpopularniejszych piosenek. Osobiste tragedie w połowie lat 60. spowolniły jego karierę, ale odrodzenie w latach 80. przyniosło mu ponowny sukces. W 1988 roku dołączył do supergrupy Traveling Wilburys wraz z George'em Harrisonem, Bobem Dylanem, Tomem Pettym i Jeffem Lynne. Ostatnie przeboje Orbisona, takie jak „You Got It”, pojawiły się na krótko przed jego śmiercią w 1988 roku, w wieku pięćdziesięciu dwóch lat. Orbison jest pamiętany jako jeden z najbardziej charakterystycznych głosów rocka, który został wprowadzony do kilku Galerii Sław, wielokrotnie nagradzany nagrodą Grammy oraz wysoko oceniany przez magazyny „Rolling Stone” i „Billboard” jako jeden z najwybitniejszych artystów i wokalistów wszech czasów.